Musings by Kamal Kumar

बस छुटिसकेको बसपार्कमा मलाई लिएर जाने बस फेरि फर्केर आए जस्तो नसोचेको आयौ तिमी एक बस खचाखच सम्झना बिउँताइदियौ मनमनै बोलिरहेँ म मौन डुलिरहेँ बसपार्क छेउका टुङ्गो नभएका गल्लीहरु जस्तै अतीतका केही नागबेली बाटाहरुमा निथ्रुक्कै भिजेँ तिम्रो हेराइको वर्षात्‌मा, चप्पलले माथि-माथि सम्म हिलो छ्यापिरह्यो सम्झनाको गन्तब्यहीन अँध्यारा गल्लीहरुमा बेफिक्री फर्किएर हराएँ एकछिन रमाएँ एकछिन जसरि आयौ त्यसरी गयौ तिमी बिस्तारै गयौ तर एक्कासी गयौ म अझै मनमनै बोलिरहेको थिएँ आज कतै जाने रुट नभएको रित्तो बस भएर ।।

चुमेर सुस्तरि गालाभरि फलेका आलुबोखराहरु वसन्त, हिउँद र गृष्म बाँचेको गुलमोहरको रुख जस्तै वयोवृद्ध सम्झनाका पत्रहरुलाई नचाउँदै मन्द मन्द बाफ उडिरहेको सडकमा पर कतै धुलो उडाउँदै एस एल सी पासको खबर अम्मालाई सुनाउन हतारिँदै साइकल कुदाइरहेकी किशोरीलाई तर्साउँदै, जिस्काउँदै ओडाइदिएर बादलको छाता परदेशी श्रीमानको सम्झनामा गुनगुनाउँदै खेतको आलीमा घाँस खुर्कीरहेकी गर्भवतीलाई पोहोर वर्षामै हो क्यारे कहिँ कतै बेस्सरी रुझेको सम्झाइदिएर एउटा कविलाई टाढा धेरै टाढाबाट शीतल फोकाहरु पानीका बोकेर आइपुग्यो मनसुन आइपुग्यो असार तिर्खा लागेको बेला ।। १७ जुन २०१२ काठमाण्डु

कवितामै भए पनि एउटा सुन्दर फूल फूल्दथ्यो सपना उदाउँथ्यो हरेक विहान अन्धकार झर्दथ्यो शीत भएर हिमाल रातै रंगिन्थ्यो बालक हाँस्दा कवितामै भए पनि देश विरलै दुख्दथ्यो भ्रुण हत्या नि हुँदैन थियो क्रान्तिका वीजहरुको रातारात हराउँदैन थिए सीमा स्तम्भहरु बस् कवितामै होस् हाम्फाल्दैन थिइन् आमा सन्तान च्यापेर पुलबाट, झर्दैन थियो आँशु अस्पतालको सैय्यामा प्यारालाइसीस भएर लडिरहेको सहीदको आँखाबाट कवितामै भए पनि परदेशिएको एउटा कसिलो पाखुराको कमलो मन बिझाउँदैन थियो हरेक रात प्रेमिका र खेत बन्धक राखेको साहुको अनुहार एक्कैपटक सम्झिएर कवितामा बँगैचा हुन्थे फूल हुन्थे हुन्थे पुतलीहरु कहाँ हुन्थे र शीकारी कवितामा? कहाँ हुन्थे र तस्करी कवितामा? तर अफशोच आज एउटा कवि मरेर गयो कसले लेख्ला अब फूलको कविता? कसले देख्ला अब फूलको देश ? ६ जुन २०१२, काठमाण्डु

गाउँदेखि शहरसम्म एउटा बाटो छ कहिँ हिलो कहिँ धुलो माटो छ एका विहानैदेखि गाउँ ट्याङ्करका ट्याङ्कर 'शुद्ध खाने पानी' दिन्छ शहरलाई खर्पनभरि साग दिन्छ शहरलाई उसको भाग दिन्छ दिन्छ मोटा सुँगुरहरु बाँधेर बिक्रम टेम्पोमा धुलो उडाउँदै गाउँ शहरले नै दिएको ट्रिपरमा गिट्टी दिन्छ दिन्छ बालुवा शहर बदलामा गाउँलाई केही अपार्टमेन्ट दिन्छ दिन्छ केही नौला सुकिला मान्छेहरु काला सिसाहरु र अग्ला पर्खालहरु पनि देखिन्छ गाउँको दृश्यमा गाउँलाई शहरले दिएको गाउँभित्रको शहरमा गाउँले सपना दिन्छ शहरले पासपोर्ट दिन्छ गाउँले बेरोजगारी दिन्छ शहरले लुडो र क्यारेमबोर्ड दिन्छ

भन पण्डित् फलाकेर क्लिष्ट मन्त्रहरु कति बालिकालाई पढ्न सिकायौ? घिउमा मुछेका अन्नका दानाहरु होमेर अग्नी देवतालाई कति भोकलाई शान्त पार्यौ? भन पण्डीत बयान गरेर हातका रेखाहरु निधारका धर्काहरु र कुण्डलीका नक्साहरु कति बिरामीको ज्यान जोगायौ? कति जनालाई जागिर दिलायौ? रत्नपार्ककी ती वृद्धाको कति माना मकै बिकायौ? आधुनिक कंशका घरमा कृष्णलीलाको बयान गर्दैछौ वर्षौंदेखि साँच्चै, फुलाउँदै घाँटीका नशा वेजोड शंख फुकेर कति वटा क्रान्तिको उद्घोष गरायौ? गाडेर आँगनमा बाँसको लिङ्गो कति शहीदलाई स्वर्ग देखायौ? भन पण्डीत गौदानसँगै तारेर बीरजा नदी कति आत्मालाई वैकुण्ठ पुर्यायौ?

किन भुक्छन् कुकुरहरु ? तर्साउँछन् परेवा, भँगेरा र मसीना पुतलीहरुलाई किन झम्टिँदैनन्? मालिकहरुलाई देख्दैनन् किन कुनै आतंक? रगत लत्पतिएका कम्ब्याट पोशाकमा कम्मरमा लुकाइएका लोडेड नाइन एम एम पिस्तोलमा कुल्चिएका सपना हजार बुटहरुमा । किन वेपर्वाह सुतिरहन्छन् कुकुरहरु र्याल काढ्दै झम्टिँदै गड्यौला खाने भँगेराहरुलाई बिथोल्दै फूल र पुतलीको माधूर्य सम्बन्धलाई देखाउँछन् बहादुरी मालिकहरुलाई किन सुँघ्दैनन् र भुक्दैनन् कारको डिक्कीमा लुकाइएको मुर्तीलाई किन थाहा पाउँदैनन् तेस्का मालिक लुटेरा हो भनेर विचरा कुकुरहरु हड्डीको मोलमा शहादत दिन्छन् बफादारीको कुकुरको नाममा कलंकहरु, विद्रोह गर न हो कुक्कुरहरु!

आउनेछ त्यो दिन जहाँ पड्किनेछन् ट्वीटहरु बहिराको नक्कल गर्नेका फुट्नेछन् कानका जालीहरु आउनेछ त्यो दिन जहाँ भित्ताभरि पोतिनेछन् अन्धाले पनि देख्न सक्ने गाढा, चम्किला रङहरु र पोल्नेछ केवल रङको रापले त्यो दिन पक्कै आउनेछ जब भन्न सक्छौं कालो कालो नै हो सेतो सेतो नै हो पक्कै आउँछ त्यो दिन जुन दिन जङ्गबहादुरले सिधा रुखलाई बाङ्गो भन्ने छैन त्यो दिन सुनिने र देखिने भएर आउँछ जहाँ भीड र झण्डाले होइन आन्दोलन गर्नेछन् अक्षरहरुले साँच्चै पड्किनेछन् ट्वीटहरु रङ्गिनेछन् फेसबुकका भित्ताहरु त्यो दिन उठ्नेछन् आवाजहरु भाते स्वार्थभन्दा धेरै माथि खकार झैं चिल्ला र घीनलाग्दा सम्बन्धभन्दा धेरै धेरै माथि जहाँ सत्य जस्तै झूठ हुनेछैन जहाँ सत्य झूठ जस्तै हुनेछैन ।। फेब्रुअरी १५, २०१२ काठमाण्डु